Le malheur dŽEelco

Zijn rug krom gebogen
Over het stuur
Zijn ogen priemend naar voren
Het ritme zijns benen in strakke kadans
Ranselden beide pedalen

Volmaakte souplesse
Dat streefde hij na
Men zag hem ook altijd van voren
Ja, zelfs de rustplaats bereikte hij ’t eerst, want
wie laatst was moest alles betalen!

Weerbarstige velo’s
met kwalijk gedrag
Zij brachten hem vaak in problemen
Ze wierpen hem af zonder enig respect
En lieten hem grouwelijk falen

Hij noemde zijn velo
Ooit zijn stalen ros
beteugeld door hem die hem stuurde
maar ’t ros liet hem vaak met een daav’rende kwak
op ’t harde plavuizel neerdalen

Zo vaak al gevallen
Zo vaak neergegaan
Zo vaak zijn gelaat reeds ontsierd
Met bulten en korsten
Van opgedroogd bloed
’t is toch niet, dat g’u daarmee vertiert?

Oh, Eelco neem kennis toch
van dit relaas
Wees dapper beslis zonder schroom
En wijs straks je kleinkind
Als ge wandelen gaat
Kijk daar hangt Opa’s velo... in den wilgenboom!



Zaltbommel

Frans van den Heuvel, 7 maart 2008


Waardeer het gedicht: Le malheur dŽEelco

Beoordeling: 4,5
Aantal stemmen: 168
Aantal hits: 5173

Verstuur het gedicht 'Le malheur dŽEelco' als e-card.
Stuur een gastgedicht in.


Gastgedichten

Sport silhouette Sport silhouette Sport silhouette Sport silhouette Sport silhouette Sport silhouette Sport silhouette Sport silhouette Sport silhouette Sport silhouette